Gdy idę rano w stronę Pietraszonki, powietrze pachnie mokrym świerkiem, a w dole słychać Olzę — tę samą rzekę, która dalej robi graniczną „linię życia” między Polską a Czechami. Istebna nie…

Gdy rano idę deptakiem wzdłuż Wisły, powietrze pachnie mokrym świerkiem, a w tle słychać równy szum rzeki — taki, który od razu zwalnia tempo w głowie. Ustroń to beskidzkie uzdrowisko schowane…

Gdy w Szczyrku sypnie śniegiem, poranki mają tu swój rytuał: skrzypiący pod butami puch, zapach świeżo mielonej kawy przy dolnej stacji i ten charakterystyczny dźwięk wiązań dopinanych „na…

Gdy pierwszy raz wysiadłem w Wiśle o poranku, w powietrzu czuć było mokry las, a z doliny niósł się równy szum wody – tej samej, która kilkaset kilometrów dalej stanie się Wisłą znaną z…

Gdy stajesz na koronie zapory i czujesz chłodny podmuch od wody, łatwo zapomnieć, że to nie „dzikie” jezioro, tylko bardzo konkretny, beskidzki projekt inżynierski z lat 70. Jezioro…

Gdy stajesz na koronie Zapory w Wiśle Czarnym, po jednej stronie masz gładką taflę Jeziora Czerniańskiego, a po drugiej – spadek i ten charakterystyczny, „wilgotny” chłód od rozprysków. To…

Huk wody słychać tu wcześniej, niż się ją zobaczy — najpierw wąska droga między drzewami, potem błysk białej piany i nagle stoi przede mną Wodospad w Wiśle, czyli popularna „Wiślańska Niagara”…

W Będkowskiej Dolinie jest taki moment, który pamiętam bardzo wyraźnie: chłód wapienia pod palcami, cień trzymający się północnej ściany i ten charakterystyczny zapach lasu po deszczu. Dolina…

W Brennej jest taki moment, kiedy schodzisz ze stoku albo z leśnej ścieżki, a w uszach zostaje Ci już tylko szum potoku i trzask drewna w kominku z restauracji. Dolina Leśnicy to nie „kolejny…

W Dolinie Zimnika najbardziej lubię ten moment, kiedy asfalt kończy się bez fanfar, a zaczyna leśna droga: pachnie mokrą korą, woda szumi tuż obok, a człowiek nagle zwalnia krok, jakby ktoś…